İsmail Şimşek’in son dönem çalışmalarından oluşan “Monokrom” sergisi, SANATORIUM Tophane’de sanatseverlerle buluştu. Sergi, monokrom kavramını renkli ve katmanlı yüzeylerin altında varlığını sürdüren değişmezlik üzerinden yeniden ele alıyor.
Modern sanat tarihinde monokrom, resmin temsil ve anlatıdan uzaklaşıp kendi maddi ve kavramsal sınırlarına yönelmesiyle ilişkilendiriliyor. Kazimir Maleviç’in Siyah Kare’si tek renkli yüzeyiyle yeni bir başlangıç alanı açarken, Aleksandr Rodçenko’nun kırmızı, sarı ve mavi çalışmaları bu yaklaşımı resmin sınırlarına taşıdı.
Şimşek’in sergisi, modernizmin tek renkle arınma idealini tersine çeviriyor. Sanatçının yaklaşımında monokrom, tek bir rengin saflığından çok, farklı renk ve malzemelerin bir araya geldiği yüzeylerde değişmeden kalan yapısal duruma işaret ediyor.
Heykel eğitiminin kazandırdığı yapısal düşünme, sanatçının malzemeyle kurduğu ilişkinin temelini oluşturuyor. Şimşek’in yüzeyleri, Piet Mondrian’ın resimsel düzen anlayışıyla Naum Gabo’nun konstrüktif mekân yaklaşımını bir araya getiriyor.
İpler ve düğümler, çizgiyi yüzeyi bölen bir işaret olmanın ötesine taşıyarak parçaları birbirine bağlayan fiziksel bir unsura dönüştürüyor. Tek renkli zeminler de ip, kumaş ve dar dokumalarla bölünüyor, geriliyor ve yeniden birbirine bağlanıyor; böylece resimsel alanla heykelsi yapı arasında kırılgan bir denge kuruluyor.
