Buenos Aires’te 6 Ekim akşamı Lionel Messi milli takımına veda ederken, stadyum yakınındaki alanda vedayı izleyen taraftarların yüzlerinde hem gülümseme hem gözyaşı vardı. Tanımadıkları bir futbolcunun vedası, izleyenlere kendi anılarını ve kayıplarını da hatırlattı.

Birinin vedasına ağlamak, yalnızca o kişiyle ilgili olmayabilir. Bir golün sevincini kiminle paylaştığımızı, o sırada nerede olduğumuzu ya da artık yanımızda olmayan birini hatırlamak, başkasının vedasını kişisel bir deneyime dönüştürebilir.

Homeros’un İlyada’sında da gözyaşları, birbirine düşman iki insanı ortak bir kayıp etrafında buluşturur. Oğlu Hektor’u öldüren Akhilleus’un çadırına giren Troya Kralı Priamos, oğlunun bedenini geri almak için diz çöker ve Akhilleus’a babasını hatırlatır.

Priamos, Hektor’u; Akhilleus ise öldürülen dostu Patroklos’u ve uzaktaki babasını düşünür. İki adam farklı kayıplar için ağlarken, savaşın düşman yaptığı kişiler birbirlerinin yüzünde yeniden insanı görür.

Gözyaşlarının gözleri koruyan iki türü vardır. Bazal gözyaşları göz yüzeyini nemli tutup korneayı besler; refleks gözyaşlarıysa soğan, duman ya da göze kaçan yabancı bir cismin yol açtığı tahrişe karşı savunma oluşturur.

Asıl açıklanması güç olan, ortada soğan ya da duman yokken üzüntü, sevinç, özlem veya kavuşma gibi duygularla başlayan gözyaşlarıdır. Bugünkü bilgilerimize göre bu tür duygusal ağlama, insanlarda açık biçimde gösterilmiş ayrı bir davranıştır.

Köpeklerin sahipleriyle yeniden buluştuklarında gözyaşı miktarının artabildiğini bildiren çalışmalar bulunuyor. Ancak gözyaşı salgısındaki ölçülebilir artış, hayvanın sevincinden ağladığını söylemekle aynı şey değil.